Âvâreler, Arthur Rimbaud

ÂVÂRELER

Acınası kardeş! Ne dayanılmaz geceler borçluyum ona! “Bu işe canla başla girişmemişim. Eğleniyormuşum onun zaaflarıyla. Sürgüne, köleliğe geri dönecekmişiz benim yüzümden.” Çok acayip bir bahtsızlık, bir masumluk olduğunu düşünüyordu bende; tedirgin edici nedenler gösteriyordu. Alayla karışık verirdim o şeytanbilimciye, sonunda sıvışırdım pencereden. Az duyulmuş musiki çalgıcılarının geçtiği kırlar ötesinde yaratırdım gelecek olan gecesel lüksün hayaletlerini. Sağlıklı olduğu epey tartışılır bu oyalanmadan sonra, bir ot şilteye uzanırdım. Hemen her gece uykuya dalmamla zavallı kardeşin kalkması bir olurdu. Ağzı çürümüş, gözleri yuvalarından fırlamış, -düşünde kendisini nasıl gördüyse! – beni salona çekip, budalaca kederini ulurdu düşlerinin.

Aslında tüm içtenliğimle söz vermiştim onu yeni baştan güneşin oğlu kılacağıma; sürtüyorduk mağaraların şarabıyla, yolların peksimetiyle beslenip, ben, sabırsız, yeri ve formülü bulmak için.

Çeviri: Erdoğan Alkan

Arthur Rimbaud Yaşamı ve Eserleri

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s