Otel Isparta, Ahmet Oktay

OTEL ISPARTA

Dağlıyor akşam
bir kez daha kalplerimizi.
Sevgilim! O mührün
yanığıyla yaşadık. Siyah
gözyaşlarıydı yıllar;
İz bırakmadık
konup göçtüğümüz yerlerde,
duvarlardaki dizeler hariç;
kovulduğumuz işyerinde:
“Ben güzelim, ey faniler! Taştan bir rüya gibi”, ¹
karın iniltisi dinlediğimiz
han odasında:
“Senin tabutun olacağım, ey tatlı belâ” ²
Kim farketti ki
bir hazine dağıttık
sahafta bulduğumuz eski kitaptan.

Sevgilim! Solgun yüzünde
bir yangın güzelliği;
suçlar ve sevaplar
gözbebeklerinde
ebemkuşakları gibi.
Bir inci bulabilseydim
kentlerin çamurunda sana.
Gizemli bin yıllarım benim,
altında senin kanın da var
İblis’le sözleşmemin.
Yaşamın cangılından geçtik:
Ilgımın çarpılmışlarıyız,
kör etti hayali
naylon ve plastik.
Boğ beni. Gece
parçalansın bir kıta gibi.

Boğ!
düşlerin
ve karabasanların için:
ölüm ilhamımızdır.

Sokul
sökülmüş gül bahçesi göğsüme;
Yurt öleceğimiz yer midir sevgilim
yaşadığımız izbeler mi? Düşlenmiş
ülkeler midir yurt, aç kaldığımız
kentler mi? Günün
ve gecenin yaraları etimde. Yanıt
yoktu zaten, sorular da kalmadı.
Ah! Çocukluktaki yaz. Öpüşler
ve yeşil fısıltılar. Zaman
bir ayna: Hem göründük
hem kaybolduk.
Nerdeydi baba evimiz? Hangi
falcıydı mutluluk vadeden? Kimdi
adımıza bir dua mırıldanan?
Unuttuk, unuttuk.

Feryat ve kül! Dünyanın
bize sunduğu. Göçebe
ruhumuzu aydınlattı yine de
türküsü başakların. Kaç
denizin yakamozu tenimizde;
evimizdi ağaç gölgelikleri;
göklere ağdık, ırmaklara karıştık
otel odalarında, yağmur kesilince
birer papatya olduk; Ey
erden mevsim! Yitik çocuklarını
karşıla. Teselli istemedik. Duman
ve İğne: Açıldı yasak kapılar
ilk Kaos, görülmedik renkler.
Mümkündü, öldük
ölümleri otel odalarında.

Ey büyük gömütlük.

Sevgilim! Durdu saat, Dil
tutuldu. Yarın nerde olacağız?
Ne bulacaklar
sırt çantalarımızda? Yıpranmış
kimliklerden başka?
Otel Isparta’nın duvarında kalacak
yaşadıklarımızın izi:

“Çığ, ne olur düşerken al götür bizi” ³

Açıklamalar
1) Baudelaire: “Güzellik” şiirinden, Elem Çiçekleri, Çev: V.M. Kocatürk,
Buluş Yaymevi, 1957.
2) A.g.e., “Şişe” şiiri.
3) A.g.e., “Yokluğun Zevki” şiirinin son dizesine gönderme.

Ahmet Oktay Yaşamı ve Eserleri

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s