Parnassus, Raphael

Parnassus, Vatikan Sarayı’ndaki Stanza della Segnatura’nın iç duvarlarının her birinde boyalı dört fresklerden biridir ve şiir sanatını betimler. Pope Julius II için 1510-1511 yılları arasında yarattığı üçüncü fresktir. Athina okulu freskinin yanında yer almaktadır.

Raphael, Parnassus Dağı’nı resminin temeli olarak seçti. Muhtemelen Delphi Parnassus Dağı’nın yamaçlarındaydı. (müziğin, şiirin ve güzel sanatların efendisi olan Tanrı Apollon’un tapınağı) Apollo bu resmin odak noktasıdır. Dokuz Muses ve çeşitli tanınmış şairlerle çevrili halde bir lira da braccio (Rönesans dönemi enstrümanı) çalarken defne ağacının altında oturur halde resmedilmiştir.

Şairler klasik öncesi antik çağlardan Raphael’in zamanının modernliğine kadar değişmektedir: Homer, Alcaeus, Sappho, Anacreon, Virgil, Horace, ve Ovid’ den Dante, Boccaccio, Ariost, ve Petrarch’a kadar. Antik çağ ve modernliğin temsil edilmesi, şiir sanatının ebediliğini sembolize eder.

Resimde 10 kadın, dokuz Muses ayrıca Yunan şair Sappho, 18 erkek, tanrı Apollo ve 17 erkek şair vardır. Tarihçiler 18 şairin sadece 12’sini tanımlayabilmişlerdir. Figürlerden beşi müzik enstrümanlarına sahiptir.

Antik Yunan efsanesine göre Parnassus Dağı, Muses’in sık sık karşılaştığı ve Apollo’nun baş koltuğuna oturduğu dağdır. Antik inanışa göre buraya; şairler, tarihçiler ve dramatistler ilham almaya gelirdi. Raphael’in Parnassus’u, tanrıça ve tanrıçalar ile antik ve modern şairleri hayâli bir sahneye yerleştirdi. Bu efsanevi alemde, zaman ve mekân hiçbir şey ifade etmez ve şairler ilham verici hayal gücünün yüksek duygu paylaşımında birleşmiştir.

Yunanistan ve Roma’nın eski edebiyatı, cehalet ve Ortaçağın savaş ortamı altında unutulduktan sonra yeniden keşfedildi. Raphael yaptığı resimlerde bu keşfe ışık tutmuştur.

Parnassus, Antikçağ ve Hıristiyan dönemi şiir sanatı ruhlarını birleştirir. Stanza’nın genel teması (Raphael tarafından pratik olarak kendi başına dekore edilmiştir), Rönesans hümanistlerinin Hıristiyan öğretisi ile Antik Yunan felsefesi arasında algıladıkları uyum ile birlikte dünyevi ve manevi bilgeliktir.

Figürlerin ve kullanılan kumaşların pozları heykellerden uyarlanmıştır. Örneğin, oturan Apollo, Grimani koleksiyonundan bir heykelin uyarlamasıdır. Muses ve Homer’in kafaları benzer şekilde Laocoon’dan uyarlanmıştır.

Raphael Stanza della Segnatura’daki freskleri 1514’te tamalamadan önce, zaten Avrupa’nın en ünlü ressamlarından biriydi. Parnassus, Atina Okulu gibi eserler arasında kendi dehasının sadece bir örneği olarak görülüyordu. Parnassus her zaman Yüksek Rönesans sanatının yüce örneklerinden biri olarak görülmüştür.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s