Kara Bir Zamana Alınlık, 1. yenik güne ezgiler, II. Kısa Mutluluk, Ahmet Oktay

KARA BİR ZAMANA ALINLIK

1. yenik güne ezgiler

II. KISA MUTLULUK

Pervane lambanın ışığıyla söyleşide,
deniz de sızmış kapının altından
taşlıkta dem çekiyor. Bir an
sadece: asmaların imbiklediği
yağmur sonrasında gelen mutluluk;
bu geçici yurtlukta. Uzanırken
kadehe, karın “bu sabah diyor
falında ölü gördüm”. Ah zamanı
bozguna uğratamıyor hiç bir kıyı,
yatışmadı, yatışamadı daha
yangının acısı. Çökelen gün
hâlâ bir sanrı damıtıyor,
hangi çiçekçinin önünde dursan
üstüne siniyor gömütlük kokusu;
kaçtım sandıkça yaklaşıyor insan,
kumsal ayaklarını ıslatıyor; yine de
tufanın haykırışlarıyla dolu
gece. Düş değil, düş değil
işkence edilenin gözleri. Yaz sonu
gibi yaşadın: kurşunlanan durakları,
dünden beri ağzında gezdiriyordun
kuyu suyunun tadını; içinde gezinen de
bir hatim gecesinin kasvetli sesi.
Bir an işte: bu sürtüşmede
geçmiş mi geleceği kül ediyor
belli değil. Bırakıyorsun kadehi,
elinden tutuyorsun karının; “Tarih
diyorsun – dayanılmazdır. Bozgun
zamanı da her şey ölümü imler”.

Lambayı üflüyorsun.

Ahmet Oktay Yaşamı ve Eserleri

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s