Kara Bir Zamana Alınlık, 1. yenik güne ezgiler, III. Duyduğun Gül Sesleri, Ahmet Oktay

KARA BİR ZAMANA ALINLIK

1. yenik güne ezgiler

III. DUYDUĞUN GÜL SESLERİ

Bir armağan bu, bir armağan:
tanla birlikte bastırdı,
uykudayken daha oğul; kuyudan
su çekmeye gittiğinde: gözlerini
yaşartan gül tufanı.
Son şenlik bu, evden eve haykırılan:
şarap soğutun, şarap soğutun,
hak edildi bu kadarlık sevinç.
Dölyatağı gibi cıvıldaşıyor bahçe,
kendi ölümüne bir şenlik sunuyor
yaz: Muştu bu! Denizden bile güzel
diye kutsuyor yalnayak eve koşan
kız çocuğu; kavli toprakta kalan
ayaklarının izi de muştu. Bir bedel
ödedi herkes yaşama; hiç kimse
yalnızca ölümden konuşamaz; tutulmadıysa
eğer yüreğin dili. Ve zaman geldi,
vurulsun kapılar: Serinletin, ıslak
tülbentler basın alnına: acılar,
acılar dinlendirilmeli. Çıplak
göğsüne su çarpıyorsun, binlerce
fotoğrafın gözüyle söyleşiyorsun
bağdaş kurup ateşin çevresinde: İstek bu!
İstek bu! Yıkayan, olduran yağmurun
adıyla. Mis gibi kokan ekmeğin adıyla.
Son armağan bu. Ey güz
mührün parıldıyor eteklerde; sözlerini
işitiyor artık balıkçılar; karşılıyorlar
seni, ama karşı da koyuyorlar
bağırırken avuçlarının arasından:

gül sesleri, gül sesleri.

Ahmet Oktay Yaşamı ve Eserleri

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s