Kara Bir Zamana Alınlık, 1. yenik güne ezgiler, V. Camı Açarken Yağmur Sonrasına, Ahmet Oktay

KARA BİR ZAMANA ALINLIK

1. yenik güne ezgiler

V. CAMI AÇARKEN YAĞMUR SONRASINA

Sağnak kesildi. Sarıyor
buğusu toprağın, çıplak
gövdeyi. Yalnızca kösnü ve ölüm
onu sınayan; günün
paslı sesini işittiği vakit,
biliyor. Bedeni esirgeyene yazık,
sakıngan tine yazık! Konukçu
dolu her yer: Sunuyorlar, deniz
gömütlüklerinin kırmızı fosforunu;
yitik kitabını Lamaların, alevden
bir cilt içinde. Almayana yazık,
Çınlıyor saat: ah akıp gidenin
elmastan keskisi: karanlığında
çalışan yüreğin; oyuntuladığın
sadece kor, hiç bir köpüğün
söndüremediği. Bağış dilemeyen
kor Gizli bir geçit gibi açılınca
yazı’nın iklimi, küf ve günlük
kokan bir sahaf dükkânında:
rasgele yolcunun göz çukurlarını
tutuşturan kor. Ve dilini çözen.
Korolar işte: kumun korosu,
kökün korosu: Burgaçları övülüyor
kutbun, doruklar kutsanıyor;
baştan çıkmayana yazık!
İsteksiz tine yazık! “Şöyle yazmalı –
diyorsun, açarken yağmur
sonrasının kokusuna camı: “İnsan
ölüm gibi yaşama da hazır olmalı”

Ahmet Oktay Yaşamı ve Eserleri

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s